Nadchodzący marzec przypomni nam 53. rocznicę śmierci ks. prałata Stanisława Zbroi, wieloletniego proboszcza parafii św. Marcina w Połańcu. Jest to okazja, by przypomnieć sylwetkę tego charyzmatycznego kapłana.
Ks. Stanisław Zbroja urodził się 28 marca 1891 roku w Skarżysku Książęcym w ówczesnym powiecie iłżeckim. Jego rodzicami byli Mikołaj i Leokadia z domu Sobótka. Miał siedem sióstr i trzech braci. Edukację rozpoczął w szkole podstawowej w Skarżysku, a kontynuował naukę w Sandomierzu, gdzie spotykał alumnów Wyższego Seminarium Duchownego. To właśnie tam w nim narodziło się powołanie kapłańskie. W 1909 roku wstąpił do Seminarium, które ukończył przyjmując święcenia kapłańskie 21 marca 1915 roku. Święcenia otrzymał z rąk ks. bpa Mariana Ryxa. W początkowej fazie swojej kariery duszpasterskiej, jako młody kapłan, sprawował obowiązki wikariusza w parafiach Mirzec i Zwoleń. Następnie został proboszczem w Bliżynie, Grabowcu, Tarłowie, Modliborzycach.
Od 1941 roku objął funkcję proboszcza w Połańcu. Cytując za książką “Ksiądz Stanisław Zbroja, jego życie, jego czasy w Połańcu” możemy przeczytać, że “o skromności tego kapłana świadczył fakt, że jadąc do Połańca, wsiadł w kolejkę wąskotorową, dojechał do Sierag, a stamtąd kilka kilometrów szedł pieszo, z niewielkim bagażem osobistym. Wiedział, że ludzie z Połańca zajęci pracami jesiennymi, nie będą mogli go witać uroczyście. Zresztą był to okres wojny”.
To za sprawą ks. Zbroi w 1948 r. powstał nowy cmentarz przy ul. Ruszczańskiej, z uwagi na zapełnienie się starego cmentarza w czasie wojny. Podczas jego posługi kapłańskiej od 1947 r. do 1965 kościół i teren wokół parafii był wielokrotnie odnawiany.
Ksiądz Zbroja był kapłanem niezwykle szanowanym i cenionym. Świadczy o tym fakt, że został wybrany na funkcję wicedziekana, najpierw dekanatu opatowskiego, a później dekanatu staszowskiego. Decyzję tę zatwierdziła władza Diecezjalna w Sandomierzu. W każdej parafii, w której pełnił swe obowiązki duszpasterskie, wyróżniał się ogromnym zaangażowaniem, taktownością, bezinteresownością, dobrocią i miłosierdziem, zwłaszcza wobec ubogich i chorych.
Jego związanie z kościołem wynikało z głębokiego oddania ludziom, wśród których żył i pracował. Dzięki swemu optymizmowi i radości ducha, a także szlachetnemu sercu, zdobył zaufanie kapłanów i wiernych. W 1966 roku ks. bp Jan Kanty Lorek mianował go prałatem scholastykiem Kapituły Kolegiaty i Opatowskiej.
W roku 1970, mając 79 lat, ks. Zbroja zrezygnował ze stanowiska proboszcza w Połańcu i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Sandomierzu. Do końca dni swojego życia Bóg, któremu tak wiernie służył, pozwolił mu odprawiać Mszę Świętą, pomimo osłabienia sił. 10 sierpnia 1971 roku, po otrzymaniu Sakramentów Świętych, ks. Zbroja odszedł do Pana. Jego życzeniem było, aby jego ciało znalazło spoczynek na połanieckiej ziemi, ponieważ “gdzie praca, tam i modlitwa”.
Pogrzeb odbył się w Połańcu przy licznej obecności kapłanów i wiernych nie tylko z parafii. Uroczystościom przewodniczył ks. bp Walenty Wójcik, sufragan sandomierski.
Mimo upływu prawie 53 lat od śmierci ks. Zbroi, pamięć o nim wciąż jest żywa. Starsze pokolenie parafian parafii połanieckiej wspomina go jako kapłana, który w czasach okupacji i trudnym okresie powojennym był dla nich nie tylko duszpasterzem, ale także ojcem i obrońcą. Wierni wciąż pamiętają o swoim dawnym duszpasterzu w swoich modlitwach i często nawiedzają miejsce jego spoczynku.
